Wspomnienie          

I zapomnę - i wywinę z pąków chwilę...
Wiosna nagli, świat rozstrzygnie się, spełni,
ziemia z kwiatów wyniknie czysta!

Po gałęziach dereni
jakby żółte pisklę biegło -
został tylko raźny pośpiew zięby w listkach.

Szafirowy oszloch w niebo
podniósł z błota gwiazdkę własną.

Ach, aż ranny od radości - nad śnieżyczką się chylę...

Na ziemi tak jasno,
jakbyś nie zginął, lecz ubiegł
pierwsze kwiaty na nieznanej swej mogile.

Julian Przyboś